Λυπηρά ποτάμια...

Έτσι όπως φύσηξε ο άνεμος για μια στιγμή

ένιωσα των μαλλιών σου το τίναγμα ολόγυρα μου

που να 'σαι τώρα ομορφιά μου

ποιος οίκος να σε φροντίζει

ποια όνειρα να ταξιδεύουν τον ύπνο σου

ποιο άγγιγμα την ηδονή σου να αγγίζει

ποια φιλιά να συντροφεύουν το δείπνο σου

Γιατί νύχτα μου χώθηκες σε λυπηρά ποτάμια

που κύλησαν επάνω μας 

σαν δάχτυλα στο πιάνο μας

της θλίψης παίζοντας τον ήχο

Γιατί νύχτα μου κρύφτηκες σε άνεμους τρελούς

και στης θύμησης σου το κλουβί

σε βρίσκω πια ακίνητη, βουβή

ζωγραφισμένη σ έναν τοίχο

Την βροχή που λιμνάζει στο κορμί μου

νιώθω την καρδιά μου λίγο λίγο να σκουριάζει

το όνομα σου άσκοπα ουρλιάζει

δεν θα βρει η φωνή της την ακοή σου

ο χτύπος της δεν θα νιώσει την παλάμη σου

δεν θα γαληνέψει πια με την φωνή σου

δεν θα εκραγεί ζητώντας κι άλλο χάδι σου...