Το φως μου η αχτίδα σου...κι αχτίδα σου το φως μου...
κομματια η ασπίδα σου, γυμνός ο εαυτός μου
Δεν μπορώ να ξεφύγω απ' τον δικό σου μαγνήτη
δεν μπορώ να σκοτώσω την ανάγκη που με έλκει
εσύ, κόβεις το σχοινί και είμαι εγώ στον καταπέλτη
εγώ, τρυπώνοντας στις ρωγμές σου κλέβω ότι σ' ανήκει
τα σπλάχνα μου σπίτι ψάχνουνε στο δέρμα σου
τα μάτια μου να κοιταχθούν στον καθρέφτη σου
όνειρο η ανέμη σου να πλέξει κι όσο αντέξει...
βότανο που δε γιάτρεψε, μα την πληγή έχει θρέψει
έχω τσιμεντένια φτερα... σε κοιτώ ψηλά εκεί
Άστρο μου κι ας πονά δεν θα κάνω ευχή
στην γη να μην πέσεις... μέχρι να μάθεις να πετάς
κοίτα μόνο να λάμπεις... και να μ' αγαπάς...
Το φως μου η αχτίδα σου...κι αχτίδα σου το φως μου...
κομματια η ασπίδα σου, γυμνός... ο εαυτός μου...
11 σχόλια:
Καλημέρα τρυφερέ μου Ποιητή!
Καλημέρα καλημέρα :)
Πολύ όμορφο! Καλό βράδυ!
Mosca conmigo..
Σε ευχαριστώ Stavroula...!
μμμ... συμπαθητικό το τραγούδι
Αυτές οι στιγμές έμπνευσης είναι που με τρομάζουν
ευχή και κατάρα
μα μέχρι να μάθουμε να πετάμε
"να μ'αγαπάς"
Πολύ ουτοπικό δεν είναι αλήθεια ;;
Λέμε τώρα ... με ΛΟΛ
καλά να περνάς
Το προσόν της ουτοπίας είναι πως δεν νοιάζεται για αλήθειες...
σε ευχαριστώ :)
Athlie poihth ths dekaras
"Το φως μου η αχτίδα σου...κι αχτίδα σου το φως μου...
κομματια η ασπίδα σου, γυμνός... ο εαυτός μου..."
Αυτή η γύμνια μας στο φως ... η παράδοση ανευ όρων! Εύηχο και όμορφο τραγούδι!
αυτή η παράδοση είν' η ουσία της αγάπης.. κι ουσιαστική απόδειξη της..
Σε ευχαριστώ πολύ..
Δημοσίευση σχολίου